Menu

gevangen in een cirkel van verdriet
ik zou het willen vertellen maar het komt maar niet
emoties uitgeschakeld, vanbinnen zoveel pijn
ik zou wel willen schreeuwen en even helemaal alleen willen zijn
de lange nachten vol paniek
bang voor alles wat komen gaat
bang voor het verdriet
maar niemand die mij troosten kan, niemand die het ziet
ik zou wel willen vechten maar ben zo moe
ik zou wel willen vechten naar het geluk toe
maar elke keer de klap
die klap terug naar af
ik kan niet meer, ik ben bekaf
mijn masker beschermd de tranen het verdriet en de pijn
ik zou zo graag even weer mijn eigen ik willen zijn
even genieten van het leven
even zorgeloos zo fijn
helaas is het leven geen sprookje en doet de realiteit nog even vreselijk veel pijn

herkenbaar??

TAGS: