Hallo lieve mensen,

Blijkbaar wordt dit hiero iets meer gelezen dan ik dacht. Ik krijg reacties, veel reacties. Als ergens in de school mijn naam valt hoor ik vrijwel meteen:’o jaaa, dat is toch dat meisje van die bomen?’Jep, that’s me. Zo sta ik nu bekend. Ik vind het niet erg hoor, helemaal niet zelfs! We houden er allemaal wel van om eens gezien te worden. Dit brengt me naar toneel (perfect bruggetje al zeg ik het zelf). Dit jaar was mijn eerste jaar toneel en samen met tien andere leerlingen hebben we de voorstelling ‘see me’ gemaakt over gezien worden. In outfits die recht uit de jaren zeventig zijn gewandeld stonden we daar aandacht te trekken. Het mooiste moment van de voorstelling vind ik persoonlijk het moment tussen het einde van de voorstelling en het begin van het applaus. Je hoort achter je dan alle medespelers heel diep uitademen en de adrenaline schiet sneller omhoog dan die van een chihuahua die een waakhond probeert te spelen. Je hebt het gevoel dat je alles mag en alles aan kan. Meteen daarna komt voor mij het meest vervelende moment van de voorstelling: de buiging. ‘Huh?’ denk je nu waarschijnlijk. Toch is dat echt waar. Ik ben namelijk 160 centimetertjes lang en met de buiging gebeurt het op de een of andere manier altijd dat ik tussen de langste twee jongens van de hele groep kom te staan. Dan pakken zij mijn handen vast en tillen me dan zo’n beetje op als ze hun handen optillen voor de buiging. Onze regisseuse had een oplossing voor mijn probleem gevonden. Ik mocht de hele voorstelling op hakken spelen. Man, je voelt je echt oppermachtig op die dingen. Ik had hiervoor nog nooit op zulke hoge dingen gelopen dus was thuis uitgebreid aan het oefenen geweest met de schoenen van mijn mams.  Dit was echt het grappen-maak-onderwerp van de week voor mijn broer. Omdat ik op een gegeven moment meer blaren op mijn voeten had zitten dan dat ik haren op mijn hoofd heb moest ik tijdens de voorstelling vet warme sokken aan om de pijn een beetje te verdoezelen. Maar goed, dat moment na de voorstelling en voor het applaus besef je dat het je allemaal waard was en nu nog steeds heb ik van die verliefdheidskriebels als ik eraan terugdenk.

TAGS: