Een beetje zenuwachtig staat iedereen hutje mutje op elkaar in het gangetje tussen de gymzaal en het technasium. Kenmerkende chaotische taferelen net voor de diploma-uitreiking. Mensen begroeten elkaar uitgelaten, keuren elkaars outfit, lachen. De mentoren hebben nog een discussie over de volgorde van de leerlingen die achter elkaar (en door elkaar) de gymzaal binnenliepen.

Geklap, geflits, gejuich. Iedereen volgde iedereen naar een plek in het midden van de zaal, waarvan we de toespraken zouden bekijken. De lichten en de beamer deden het nog niet, dat kwam later pas. Er kwamen verschillende toespraken van leraren in verschillende posities over hoe trots ze op ons waren. Ik keek even rond. Ja, ik ben ook best trots, op mezelf, maar ook op anderen. Iedereen heeft een eigen verhaal, die naar boven kwam tijdens de uitreiking van de diploma’s. Elke leerling heeft tegenslagen gehad in zijn of haar tijd op het Eckart. Maar toch, door doorzettingsvermogen en steun van anderen, konden ze de langverwachte handtekening zetten onder het papiertje waar al zoveel maal aan getwijfeld was of ze het ooit nog zouden zien. Onder luid gejuich van klasgenoten.

Een avond van afscheid, weerzien en beloftes. Mensen vonden elkaar na jaren terug. Mijn moeder zag haar oude overbuurvrouw na minstens veertig jaar weer. Sommige leraren werden herkend van vroeger. Mensen namen afscheid van elkaar. Naar Groningen, Eindhoven, of zelfs Amerika; vriendengroepen vloeien als een wijnvlek uiteen. Een laatste proost op de toekomst. Een belofte om elkaar op te zoeken, weer te zien, contact te blijven houden. Een ‘verkering’ tussen twee leraren die deze avond veel meer werd dan dat (gefeliciteerd). En toch was er niet veel verdriet te bekennen tijdens de receptie. Iedereen was blij en keek uit naar de vakantie en alles wat erna kwam. De mengelmoes van leraren, ouders en kinderen ging volledig in elkaar op en produceerde enthousiaste geluiden over het verleden, heden en de toekomst.

Raar, om te weten dat je sommige mensen nooit meer zal zien. VWO 6 heb ik altijd een hele leuke groep gevonden. Er is nooit een obstakel geweest om contact te maken met leerlingen, het was een sociale groep. Niet alleen zijn wij figuurlijk opgegroeid naar jongvolwassenen, maar ook letterlijk. Groot geworden op het Eckart. Dus toch.

Bedankt aan de mensen die mij, en mijn klasgenoten, hebben gesteund door de jaren heen. Leraren, familie en vrienden, we kunnen niet zonder. In de toekomst laten we veel van deze mensen steeds meer los, op zoek naar zelfstandigheid. Maar het Eckart, met al haar herinneringen en geweldige mensen, zal altijd een deel van ons leven zijn waar we nog aan terug denken.

Dus, lieve mensen van V6 (en medewerkers van het Eckartcollege), hopelijk tot ooit. Het was me een waar genoegen.

-Anne Rombouts

DSC02232

TAGS: